Column Eline: Het voelt als thuiskomen
dinsdag 17 februari 2026
De gasten komen binnen en ik neem hun jassen aan. Ik zeg dat ik blij ben dat ze er weer zijn, en dat meen ik oprecht. Ze zijn nog niet heel vaak geweest, maar de laatste tijd zie ik ze met wat meer regelmaat. Genoeg om elkaar te herkennen, genoeg om het vertrouwd te laten voelen. Ik begeleid ze naar de tafel en vraag of ze het leuk vinden om weer op dezelfde plek te zitten als de vorige keer. Er komt een glimlach op hun gezichten; dezelfde tafel is perfect!
Nog voordat ze iets kunnen zeggen, vraag ik: "Een glas rosé voor mevrouw en een glas champagne voor meneer?" Ze lachen en vragen of ik dat allemaal onthouden heb. Of ik ergens een lijstje heb liggen. Ik lach mee. Hoe ik het weet, maakt eigenlijk niet uit. Wat telt, is dat het meteen voelt als thuiskomen.
Ik geef de kaart en vraag of ze weer voor het Menu Signature van vijf gangen willen gaan. "Nee", zeggen ze, "vanavond doen we eens iets anders. À la carte, iets nieuws proberen". Ik breng de wijnkaart en leg ’m alvast open op de bladzijde met witte Bourgognes. Ik geef een knipoog. Meneer moet alweer lachen. "Ja, ook dat staat op mijn lijstje", geef ik aan.
De avond verloopt rustig. Er wordt gegeten, gepraat en genoten. Ik loop af en toe langs, niet te veel, precies genoeg. Aan het einde van de avond vraag ik bij de koffie: "Decafé voor mevrouw en een dubbele espresso voor meneer?" Ze lachen en voelen zich thuis.
Bij het afscheid zeggen ze “Tot de volgende keer”. Dat zinnetje zegt mij genoeg en ik hoop ze snel weer te mogen verwelkomen!
Gastvrije groet van Eline